நோயற்ற வாழ்வே குறைவற்ற செல்வம்

Showing posts with label வாழ்வியல். Show all posts
Showing posts with label வாழ்வியல். Show all posts

Tuesday, 7 March 2017

தற்சார்பு மருத்துவம் - அத்தியாயம் 1 - சமநிலை


ஆரோக்கியம் என்பது உடலின் சமநிலையை பொருத்தது.  பரந்து விரிந்த இந்த பிரபஞ்சமே சமநிலையில் இருப்பதால்தான் தன்னை நிலை நிறுத்திக்கொள்கிறது.  அதேபோன்று நம் உடலிலும் ஒரு மாபெரும் பிரபஞ்சம் உயிர்ப்போடு இயங்கி கொண்டிருக்கிறது.  உடலின் சமநிலை பாதிக்கும் போது நம் உடலில் உள்ள பிரபஞ்சமும் தன் சமநிலையை இழக்கிறது, விளைவு, நோய் தொற்று, சோர்வு, சிந்தனை தேக்கம், உடல் எடை அதிகரிப்பு, உடல் வலி, செரிமான கோளாறு போன்ற மேலும் பல பிரச்சனைகள் உருவாகின்றன.


நவீன வாழ்கை முறை மற்றும் உணவு பழக்கங்கள் நமது உடல் சமநிலையை பெரிய அளவில் பாதிக்கின்றன.  இதன் விளைவாக நீரிழிவு, புற்று நோய் மற்றும் இருதய கோளாறு போன்றவை நமக்கு பாரிசாக கிடக்கிறது.  தமிழ் நாட்டில் இந்த மூன்று நோயிகளும் மிக பிரபலம்.  இதற்க்கு உணவை மட்டும் குறை சொல்வது சரியாகாது அதற்க்கு பின் உள்ள உணவு அரசியலையும் நாம் கவனிக்க வேண்டும்.  


நாம் அனைவரும் ஒரு நாள் இறக்கத்தான் போகிறோம்.  அனால் நாம் இறக்கும் வரை ஆரோக்கியத்துடன் உயிர்ப்போடு வாழ நம் அனைவருக்கும் உரிமை உள்ளது.  சரி விசயத்திற்கு வருவோம்.  நீங்கள் எத்தகைய ஆரோக்கிய சீர்கேட்டில் இருந்தாலும் சரி.  உங்களுக்கு எத்தகைய வியாதிகள் இருந்தாலும் சரி.  உங்கள் கொலஸ்ட்ரால் அளவு, சர்க்கரையின் அளவு, ஹோர்மோன் பிரச்சனை மேலும் வேறு எந்த பிரச்சனை இருந்தாலும் அனைத்தையும் மறந்துவிடுங்கள்.  ஆம்..! உடனே மறந்து விடுங்கள்.  நீங்கள் கவனிக்க வேண்டிய ஒரே ஒரு அம்சம் உங்கள் உடலின் அமில கார (pH) சமநிலை மட்டுமே…!

அது என்ன அமில கார சமநிலை? கீழே உள்ள படத்தை பாருங்கள்.
அமிலம் மற்றும் காரத்தின் அளவீடானது 0 தில் இருந்து 14 வரை இருக்கும்.  ஒரு திரவத்தின் pH (அமில கார செறிவு) அளவு 7 ஆக இருந்தால் அது ஒரு நடுநிலை திரவம்.  அதாவது அந்த திரவம் அமிலமும் அல்ல காரமும் அல்ல.  மாறாக pH மதிப்பு 7 க்கு கீழே இருந்தால் அந்த திரவம் ஒரு அமிலம்.  அதுவே 7 க்கு மேலே இருந்தால் அது ஒரு காரம்.  

நம் உடலிலும் இந்த அமில கார செறிவானது (pH) உள்ளது. உடலில் உள்ள ஒவ்வொரு உறுப்பும் ஒவ்வொரு விதமான pH மதிப்பை கொண்டிருக்கும். இவை அனைத்திலும் முக்கியமானது ரத்தத்தின் pH அளவு ஆகும்.  ஆரோக்கியமான உடலில் ரத்தத்தின் pH ஆனது 7.3 இலிருந்து 7.4 என்ற அளவில் இருக்கும்.  நமது உடலின் வெப்பநிலை எவ்வாறு சமநிலையில் உள்ளதோ அந்த அளவிற்கு நமது ரத்தத்தின் pH சமநிலையில் இருக்கவேண்டும்.  இதில் ஒரு சிறு மாற்றம் ஏற்பட்டாலும் நமது உடல் சமநிலையை நிலைநிறுத்த மிகவும் உச்சகட்ட ஏற்பாடுகளை மேற்கொள்ளும்.  எடுத்துகாட்டிற்கு, நமது எலும்பை உருக்கி அதைக்கொண்டு கார தன்மையை ரத்தத்தில் அதிகரிக்கும்.


“என்னப்ப காரம்னு சொல்ர அமிலம்னு சொல்ர pH னு சொல்ர இது என்ன அவ்ளோ important ஆ…??”


pH அளவானது உடலில் உள்ள ஒவ்வொரு செல்களையும், பல்வேறு விதமான சீரங்களையும் நேரடியாக பாதிக்கிறது.  மேலும் நம் உடலின் ஒட்டுமொத்த வளர்சிதைமாற்றமும் உடலின் காரத்தன்மையை பொறுத்தே அமைகிறது.  உடலின் அமிலத்தன்மை மிக மோசமான நிலையை அடைந்தால் செல்கள் அழிய தொடங்குகின்றன.  இந்நிலையை கவனிக்காமல் விட்டால் உடலின் ஒட்டுமொத்த இயக்கமும் தடைபட ஆரம்பிக்கும்.  இதய துடிப்பு முதல் மூளையின் நரம்பு சமிக்ஞைகள் வரை பாதிக்கபடும். வேறு மாதிரி சொல்ல வேண்டுமானால் மரணம் சம்பவிக்கும்…!


இங்கு மோசமான நிலைமை என்னவென்றால் நாம் அன்றாடம் உண்ணும் இட்லி, பொங்கல், வடை, பரோட்டா, அரிசி, சாம்பார், சிக்கன், மட்டன், முட்டை மற்ற அனைத்து வேகவைத்த உணவுகளும் உடலுக்கு அமில தன்மையை தருகின்றன.  நம் உடல் சமநிலையை காக்க படாத பாடு பட்டுகொண்டிருக்கிறது.


“உடம்பு எல்லாத்தையும் தானே சரிபன்னிக்கும்னு சொல்ற, ஆனா ஒரு ஜுரம் வந்தா கூட தானே சரி ஆகமேட்டேன்குது”  போன்ற வரிகளை பலமுறை மக்கள் கூற கேட்டிருக்கிறேன்.  அவர்கள் மேல உள்ள பத்தியை இன்னொரு முறை படிக்க வேண்டுகிறேன்.


“ரைட்டு.. எதோ வைரஸ், பாக்டீரியா, மலேரியா, சிக்குன்குனியா, கேன்சர் அப்படின்லாம் first part ல சொன்னியே அது எங்க..?”


இதற்க்கான பதிலை சிறிது சிறிதாக அடுத்து வரும் பதிவுகளில் பார்க்கலாம்.


- மருத்துவம் தொடரும்

Monday, 6 March 2017

தற்சார்பு மருத்துவம் - அறிமுகம்


வணக்கம்..! “என்ன இது தற்சார்பு மருத்துவம்” என்று நீங்கள் யோசிப்பது புரிகிறது. இந்த கட்டுரையின் முடிவில் அதற்கான விடையை என் பார்வையில் தெளிவுபடுத்த முயற்சிக்கிறேன். மனித உடல் என்பது பல லட்சம் பரிணாம வளர்ச்சியின் உச்சம். குறிப்பாக மனித நரம்பு மண்டலம் மற்ற விலங்குகளை காட்டிலும் அபரிமிதமான வளர்ச்சி கொண்டது. இத்தகைய அற்புதமான ஒரு இயந்திரம் மேலும் ஒரு குறிப்பிட தகுந்த அம்சத்தை தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது அதுதான் தன்னை தானே சரிசெய்து கொள்ளுதல். குறிப்பிட்ட சில உறுப்புகளை தவிர்த்து மனித உடலானது தனது அனைத்து செல்களையும் புதுப்பிக்கும் ஆற்றல் கொண்டுள்ளது என்பதில் நீங்கள் என்னுடன் உடன்படுவீர்கள் என்று நம்புகிறேன். இவ்வாறு இருப்பின் ஏன் சிறுநீரகம் செயலிழப்பு, இருதய கோளாறு முதலியவை ஏற்படுகின்றன? வினோதம்…!
     உடலில் இன்னும் ஒரு அற்புதமான அமைப்பு உள்ளது அதுதான் தற்காப்பு அல்லது நோய் எதிர்ப்பு. என்னை பொருத்தமட்டில் இந்த தற்காப்பு அமைப்பிற்கு ஈடு இணை இல்லை. இதனால் எத்தகைய நோய் கிருமிகளையும் எதிர்த்து போராடி உடலை பாதுகாக்க முடியும். இருப்பினும், கேன்சர், எய்ட்ஸ், மலேரியா, டைபாய்டு, சிக்குன் குனியா போன்ற நோய்கள் மனித உடலை தாக்கி மரணத்தையும் விளைவிக்கின்றன. எப்படி இது சாத்தியம்?
    சரி, நோய் வந்தவுடன் நாம் அதற்காக சில மருந்துகளை சாப்பிடுகிறோம் அவை உண்மையில் நோயை குணப்படுத்துகிறதா? இந்த கேள்விக்கு நாம் “ஆம்” என்று பதில் சொன்னால், உடலை பற்றிய கவனமும், அடிப்படையும் நாம் மிகவும் குறைவாக கொண்டுள்ளோம் என்பதாகும்.
“இவ்ளோ பேசுறியே உனக்கு இதெல்லாம் தெரியுமா??”
என்று நீங்கள் கேட்பது எனக்கு தெளிவாக கேட்கிறது 🙂 .. விஞ்ஞானி ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டின் அவர்களின் ஒரு வாக்கியம்,
“If I have seen further, it is by standing on the shoulders of giants”
– Albert Einstein
தமிழில்,
“எனது தற்போதைய கண்டுபிடிப்புகளுக்கு காரணம் எனது முன்னோர்களின் முந்தைய கண்டுபிடிப்புகள்”
“ரைட்டு ஓகே, ஆனா இத ஏன் எங்ககிட்ட சொல்ற??”
     உங்கள் குரல் மீண்டும் தெளிவாக கேட்கிறது 🙂 . நாம் அனைவரும் நம் வாழ்வில் பல விசயங்களை கற்கிறோம். அதை நம்மோடே வைத்துவிட்டோம் எனில் நம் அடுத்த தலைமுறை மீண்டும் ஆரம்ப புள்ளியில் இருந்து தொடர வேண்டி இருக்கும். நீங்கள் கற்றது, சோதித்தது, உணர்ந்தது, புரிந்தது மேலும் உலகத்தின் மீதான உங்கள் பார்வையை ஆவணப்படுத்துங்கள். உங்கள் தலைமுறை உங்கள் முடிவில் இருந்து தொடங்கட்டும். ஆகையால் சொத்து சேர்பதுடன், அறிவு செல்வத்தையும் சந்ததிக்கு கொடுக்க முயற்சிப்போம்.
     பீடிகை போட்டது போதும் விசயத்துக்கு வருவோம். இந்த தொடர் பதிவில் உடல் & மருத்துவம் பற்றி நான் அறிந்தவற்றை மற்றவர்களுடன் பகிர விரும்புகிறேன். என்னுடைய இந்த தேடலில் பல வியப்பான உண்மையை அறிந்ததுடன் அவற்றை நான் என்மேல் சோதனையும் செய்து பார்த்து உணர்திருக்கிறேன்.
“அதெல்லாம் இருக்கட்டும் இந்த கட்டுரையை நான் ஏன் படிக்கணும்??”
— உங்கள் Health Insurance ரத்து செய்ய
— உடல் ஆரோக்கியத்துடன் வாழ
— நோய் பற்றிய எண்ணமே இல்லாமல் வாழ
“இந்த மாதிரி சொல்றவன்களாம் ஒரு சாதாரண ஜுரத்தை கூட உடனடியாக சரி செய்ய மாட்டாங்க”
— சாதரண ஜுரம் மட்டும் அல்லாமல் கேன்சர், மலேரியா, அனைத்து விதமான வைரஸ், பாக்டீரியா, பூஞ்சை தொற்றுகள் மற்றும் பல நோய்களிலிருந்து தேறுவதற்க்கான நான் அறிந்து கொண்ட வழிமுறைகளை இங்கேப் பகிர உள்ளேன்.
     அது மட்டும் அல்லாமல், உடலின் அடிப்படை செயல்பாடுகளை பற்றியும் ஆராய்ந்து பகிர உள்ளேன். நான் இங்கு பகிரப் போகின்ற தகவல்கள் பல, நூல்களின் மூலம் நான் கற்றது.  இந்த தொடர் பதிவு, வெறும் பதிவாக மட்டும் அல்லாமல், அனைவரின் அன்றாட வாழ்வில் உபயோகப்படுத்தும் விதமாக அமையும் என நம்புகிறேன்.
– மருத்துவம் தொடரும்

90 நாட்களில் மரம் வளர்ப்பது எப்படி?


30 ஆண்டுகள் வளர கூடிய மரத்தை கூட வெறும் மூன்று மாதங்களில் வளர்ப்பது எப்படி?
இயற்கை விவசாயத்தில் ஒரு புதுமை, இயற்கை விவசாயத்தில் ஒரு புரட்சி. இயற்கை விஞ்ஞானி நம்மாழ்வார் அய்யா மறைந்து விட்டார் என்று யார்? சொன்னது. அவர் இன்றும் பலரிடம் வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கிறார். அத்தகைய ஒருவர் தான் விவசாயி அர்ஜூன் அவர்கள்.
90 நாட்களில் மரம் வளர்ப்பது எப்படி?
செடி நட்டு, அது மரமாக வளர ஆண்டுக் கணக்காகும். அதனால், மரக்கிளைகளை வெட்டி, நட்டு, மரங்களாக உருவாக்கும் முயற்சி செய்தேன். விதை போட்டு மூன்றாண்டுகளில் வளரக்கூடிய மரக்கன்றுகள், மரக்கிளைகளை வெட்டி நட்டால் 90 நாட்களிலேயே மரமாக வளர்ந்து விட்டன. மரக்கிளைகளை வெட்டி நட்ட ஆயிரம் மரங்கள் இராஜவல்லிபுரத்தைச் சுற்றி உள்ளன. இதை என் சொந்தச் செலவிலேயே செய்தேன். மேலும் எங்கள் ஊர் குளத்துக்கரையைச் சுற்றிலும் பனங்கொட்டைகளை சும்மா விதைத்து வைத்தேன். தற்போது சுமார் 2,000 பனைகள் குருத்துவிட ஆரம்பித்துள்ளன.
கடந்த மூன்றாண்டுகளில் தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள், கோயில்கள், தனியார் நிறுவனங்களுக்கு 27 ஆயிரம் மரங்களை இலவசமாக வழங்கியுள்ளேன்” என்கிறார் அர்ஜுனன்.
.
90 நாட்களில் மரம் வளர என்ன செய்ய வேண்டும்?
# பெரிய மரத்தின் நடுத்தர அளவு உடைய கிளைகளின் கம்புகளை 6 அடி நீளத்தில் வெட்ட வேண்டும்.
# ஒரு சிமெண்ட் கோணிப்பையில் மண் நிரப்பி வைத்துக்கொண்டு, கம்பின் பச்சைத்தன்மை மாறுவதற்குள் நட்டு விட வேண்டும்.
# கால்நடைகளின் சாணம் போன்ற இயற்கை உரங்களே போதுமானது. குறைந்தளவு நீர் ஊற்றிவர வேண்டும்.
# நடப்பட்ட கம்பை அசைக்கவோ, மாற்றவோ கூடாது. கால்நடைகள் இலையை மேய்ந்து விடாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். இப்படிப் பராமரித்தால், 30 நாள்களில் தளிர ஆரம்பித்து விடும். 90 நாள்களிலிருந்து நிழல் கொடுக்கிற அளவுக்கு மரம் வளர்ந்துவிடும்.
# வேம்பு, அத்தி, மா, பூவரசு போன்ற தமிழக தட்பவெப்ப நிலைக்கு உகந்த அனைத்து மரங்களையும் இம்முறையைப் பயன்படுத்தி வளர்க்கலாம்.
.
ஆடு, மாடு, நாற்றைத் தின்னுடும். வெயிலில் காய்ஞ்சுடும்னு கவலையில்லாம ஒரு ஃபாஸ்ட் ஃபுட் மாதிரி ஒரு ஃபாஸ்ட் ட்ரீ ரெடி என்கிறார் அர்ச்சுனன்.
மரம் தேவைப்படும் கிராம பஞ்சாயத்துகள் விரும்பினால், ஒரு கிராமத்திற்கு 1,000 மரங்கள் வரை இலவசமாகக் கொடுக்கத் தயாராக உள்ளேன். தனிநபர்கள் என்றால், பயிற்சி தர தயாராக உள்ளேன்” என்கிறார் அர்ஜுனன். அவரை தொடர்புகொள்ள (9790395796, 9500378441, 9500378449)
.
அரசு கொஞ்சம் உதவினால்… 20 மீட்டர் இடைவெளியில் 700 கிலோ மீட்டர் தூரத்துக்கு சென்னை முதல் குமரி வரை நாற்கரச் சாலையில் 35 ஆயிரம் மரங்களை நட்டால் ஒரு மினி காட்டுக்குள் ஏஸிக்குள்ளே தமிழ்நாடே இருக்கும்.
ம்ம்… யாருக்கும் இந்த அருமை புரியலை,” என்று அங்கலாய்த்துக் கொள்கிறார் ஃபாஸ்ட் ட்ரீ அர்ச்சுனன்.அவரை தொடர்புகொள்ள (9790395796, 9500378441, 9500378449)

புன்னை ஒரு அதிசியம்


விவசாயிகளுக்கான ஓர் நற்செய்தி.
டீசலோடு போட்டி போடும் புன்னை…!
நாகப்பட்டினம் மாவட்டம், கண்டியன்காடு கிராமத்தைச் சேர்ந்த தீவிர விவசாயி ராஜசேகர். மின்சாரத்தையும், டீசலையும் நம்பாமல், “புன்னை, கைவிடாது என்னை…!” என்று தெம்பாகச் சொன்னபடி, தன் தோட்டத்துக்கு தேவைப்பட்ட போதெல்லாம் தண்ணீர் பாய்ச்சிக் கொண்டிருக்கிறார்.. புன்னை எண்ணெய் புண்ணியத்தால்….!
“டீசல் மோட்டார் பம்ப்செட்டுகளில், டீசலுக்குப் பதிலாக புன்னை எண்ணெயைப் பயன்படுத்தினால் பல மடங்கு செலவு குறையும். கூடுதல் இணைப்பாக சுற்றுச்சூழலும் பாதுகாக்கப்படும் இந்த மரத்தை, இயற்கை நமக்குத் தந்த வரம்ன்னு தான் சொல்லணும். இதுக்கு இலையுதிர் காலம்ன்னு ஒண்ணு கிடையாது. வருஷம் முழுக்க நிழல் கொடுக்கும். மழ வரப்போகுதுன்னா, ஒரு வாரத்துக்கு முன்னாடியே நமக்குச் சொல்லிடும். அதாவது, மரத்துல பூ பூத்துக் குலுங்கினா, கண்டிப்பா மறு வாரம் மழை பெய்யும். புயல் அடிச்சாக்கூட சாயாம நிக்கக்கூடிய மரம். இது கடற்கரையோர பூமி, சுனாமி வந்தப்பக்கூட இந்த மரங்களுக்கு ஒண்ணும் ஆகலனா பார்த்துக்கோங்க.. இந்த அளவுக்கு வலுவான மரம். இதுக்கு எத்தனை வருஷம் ஆயுள்ன்னு தெரியல.70 வருஷத்துக்கும் மேல் வயசுள்ள மரங்கள் கூட விதைகளைக் கொட்டுது என்ற புன்னையை வாழ்த்தித் தள்ளியவர்.
“5 ஹெச்.பி டீசல் மோட்டார் வெறும் 600 மில்லி புன்னை எண்ணெய் தான் ஊத்துறேன். வேற ஆயில் எதையும் கலக்கறதில்லை. இந்த 600 மில்லி ஊத்தறதுக்கே ஒரு மணி நேரம் ஓடுது. இதுவே டீசலா இருந்தா, ஒரு மணி நேரம் ஓடறதுக்கு 900 மிலி தேவைப்படும்.
ஒரு லிட்டர் டீசலோட விலை 56 ரூபாய் ஆனா, ஒரு லிட்டர் புன்னை எண்ணெய் தயாரிக்க கிட்டத்தட்ட 10 ரூபாய் தான் செலவாகுது.
மழை இல்லாத காலத்துல தான் மோட்டார் தேவை. அப்படிப் பார்த்தா வருஷத்துக்கு 5 மாசத்துக்குத் தான் மோட்டார் ஓடணும். அதுக்கு 75 லிட்டர் எண்ணெய் தேவைப்படும் இதைத் தயாரிக்கறதுக்கு 800 ரூபாய் தான் செலவு. இதே அளவு டீசலுக்கு.. 4200 ரூபாய் செலவாகும் என்று கணக்கு வழக்கோடு சொல்கிறார் ராஜசேகர்.
தொடர்புக்கு:அலைபேசி எண்: 9751002370.
{கிடைத்த செய்தியை பகிர்ந்துள்ளேன் அனேகமாக யாருக்கேனும் உபயோகமாகலாம்.}

Tuesday, 26 July 2016

காலை வெய்யில் பாலுக்கு சமம்




தாய்ப்பால் என்பது வளரும் குட்டிகளுக்கு தன் ரத்தத்தையே உணவாக கொடுப்பது.  கர்ப்பப்பையில் ரத்தம் மூலம் உணவு கொடுத்தது போல, பிறந்தவுடன் ரத்தம் பாலாக மாற்றப்பட்டு இளம் பிஞ்சுகளுக்கு கொடுக்கபடுகிறது.  இயற்கையின் இரகசியம் இது.  என்னதான் முயன்றாலும் இயற்கைப்பாலை தயாரித்து விட முடியாது.  அதனால்தான் உடலுக்கு வேண்டிய சத்து முழுவதும் பாலில் இருப்பது போல, உடல் இயக்க சக்தி முழுவதும் (வைட்டமின் 'டி' உட்பட) காலை வெய்யிலில் இருக்கிறது என்பதை வற்புறுத்திச் சுட்டி காட்டத்தான் இந்த மருத்துவ பழமொழியை ஏற்படுத்தி இருக்கிறார்கள்.  பிறந்த பிஞ்சு சிசுக்களுக்கு தாய்ப்பாலின் அவசியம் போல, பிறந்த உயிர்களுக்கு காலை சூரிய ஒளி அவசியம் என்பதை இதனை விடத் தெளிவாகச் சுட்ட முடியாதல்லவா..!!
மருத்துவர் அரியூர் காசிபிச்சை அவர்களின் “நோயற்ற வாழ்வுக்கான இருநூறு நுட்பங்கள்”என்னும் புத்தகத்திலிருந்து தொகுக்க பட்டது

மண் மூச்சு விட்டால்தான் மனிதன் மூச்சு விடமுடியும்


மண் மூச்சு விட்டால்தான் மனிதன் மூச்சு விடமுடியும்

மண் என்பது உயிர் உள்ளது.  அது உயிருடன் இருந்தால்தான், நாம் மட்டும் என்ன, உலக உயிர்கள் அனைத்தும் உயிர் வாழ முடியும்.  ஆக மண் நம் தாய்.  தாய் வளமாக இருந்தால்தான், சேய்கள் செழிப்பாக வாழ முடியும்.  மண்ணை மதித்து, பராமரித்து வாழ்பவர்களுக்கே மண், மாண்பு கொடுக்கும்.  மண்ணை மலடாக்கினால், மக்களிடமும் மலடு பெருகத்தான் செய்யும்.
மண்ணிலே அடங்கி இருக்கிறது கோடிக்கணக்கான சிற்றுயிர்கள்.  ஒரு ஏக்கரில் 4 லட்சம் மண்புழுக்கள் இருக்கும்.  அனைத்து சிற்றுயிர்களும் உணவு, இலை, தழை, மக்கிய உரங்கள், கால்நடைக் கழிவுகளை உணவாகக் கொண்டு, மண் உயிர் வளர்க்கிறது.  கால்நடைகளுக்கு உணவு இலை, தழை, புல், பூண்டுகளே! இவைகளை உண்டு, மண்ணுக்கு வேண்டிய உணவைத் தள்ளுகிறது.  அதனை உண்ட மண், மீண்டும் பயிர் பச்சை விளைவிக்கிறது.  இவைகளை உண்ட கால்நடைகள், பூமிக்கு வேண்டிய உணவு கொடுக்கிறது.  இதுதான் வாழ்க்கை சக்கரம்.  இதில் இடையில் அறுவடை செய்து கொள்பவன் மனிதன்.  ஆக மனிதனுக்கான உணவும், வாழ்வும் வேண்டும் என்றால் மண்ணும், கால்நடைகளையும் கட்டாயம் என்றாகிறது.  கட்டாயங்களில் ஒன்றை இழந்தாலும் மனிதன் உயிர் வாழ முடியாது.  இந்த நிலையில் பலர் மண்ணையும்  வெறுத்து, கால்நடைகளையும் வெறுத்து வாழ்ந்து வருகிறார்கள்.  இவர்கள் மண்ணில் வாழவே உரிமை இல்லை என்றல்லவா ஆகியிருக்க வேண்டும்.  ஏதாகினும் ஒரு விதத்தில் இயற்கைக்கு உதவியாக, உறுதுணையாக இருப்பவர்களுக்கே இவ்வுலகில் வாழ உரிமை உண்டு என்பது போன்ற நிலையை ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும்.  இதுதானே இயற்கையோடு இயைந்த மக்கள் அரசு.  எங்கோ தவறு இருக்கிறது.  சரி செய்து கொள்ள முயல வேண்டாமா?
மருத்துவர் அரியூர் காசிபிச்சை அவர்களின் “நோயற்ற வாழ்வுக்கான இருநூறு நுட்பங்கள்”என்னும் புத்தகத்திலிருந்து தொகுக்க பட்டது

உண்ணா நோன்பே உயரிய மருந்து



உடல்நிலைக்கு எவ்வித சின்னஞ்சிறு உபாதை நேர்ந்தாலும், அந்த ஒருநாள், அல்லது அடுத்துவரும் ஒரு வேளை உணவை தவிர்த்து உண்ணாமை மேற்கொண்டு, குடலுக்கு ஒய்வுக் கொடுத்து விட்டால், உடலில் ஓடும் முழு அளவு ரத்தமும் நோயை விரட்டி அடிக்கப் போராடி வெற்றி பெற்றுவிடும்.  உணவையும் போட்டு அடைத்துக் கொண்டால் பாதி ரத்தம் செரிமானத்திற்கு மாற்றம் செயிதது போக, மீதமுள்ள ரத்த ஓட்டத்தால் உடல் பழுதை நீக்கிக் கொள்ள முடியாது போகும்.  அல்லது இரண்டு மடங்கு நேரம் எடுத்துக் கொள்ளும்.  உணவு கொள்ளாமல் ஒரு மணி நேரத்தில் சரி செய்து கொள்ளுவது எப்படி, உணவு உட்கொண்டு இரண்டு மணி நேரம் சிரமப் படுவது எப்படி? அதற்காகத்தான் வாயை கட்டி நோயை கட்டு என்று சொன்னார்கள்.  நோய் வந்த பிறகு உண்ணாநிலை மேற்கொள்ளுதல் என்பதை விட, வாரம் ஒருமுறை, ஒருநாள், உண்ணாநோன்பு இருந்து, அவ்வப்போது உடலை "சர்விஸ்" செய்து கொள்வது சாலசிறந்தது.  ஆக உண்ணா நோன்பு என்பது உயிர் வாழும் நோன்பு...!!
மருத்துவர் அரியூர் காசிபிச்சை அவர்களின் “நோயற்ற வாழ்வுக்கான இருநூறு நுட்பங்கள்”என்னும் புத்தகத்திலிருந்து தொகுக்க பட்டது

விருந்தாகவே உண்பவர்களுக்கு மருந்து தான் போக்கிடம்


குறிப்பிட்ட உணவு என்று இல்லாமல், நாக்குக்கு லஞ்சம் கொடுக்கும் உணவாகவே தினந்தோறும் விழுங்கி வருபவர்களுக்கு நோய் வரத்தான் செய்யும்.  மருந்து தான் தீர்வு.  இது முதல் கட்டம்.  மருந்து எடுத்துக்கொள்வதை விட விருந்தால் தான் இந்த கேடு நேர்ந்தது என்று தெரிந்த பிறகு, விருந்தை நிறுத்துவது புத்திசாலித்தனம்.  விருந்தும் மருந்தும் 3 நாளைக்கு என்பார்கள்.  மூன்று நான் என்ன, ஆண்டு முழுவதும் விருந்தாகவே விதவிதமாக உண்டு வருபவர்கள், நிரந்தர நோயாளிகள்தான் என்பதை சற்றே கவலையோடு எண்ணிப்பார்க்க வேண்டும்.  நோய் வரும் வரை கொண்டாட்டம்தான்.  வந்த பின் திண்டாட்டம் என்பதை எண்ணிக்கொள்ள வேண்டும்.
அதிலும் அன்றாட வீட்டு சமையல் வேறு விருந்துக்காக சமைக்கும் முறை வேறு விருந்துக்காக சமைக்கும் முறை வேறு. ஆகையால் விருந்துணவை அளவுடன் வைத்து கொள்ள வேண்டும் உணவுக்கவர்ச்சி உடலை ஒழித்து விடும்.
மருத்துவர் அரியூர் காசிபிச்சை அவர்களின் "நோயற்ற வாழ்வுக்கான இருநூறு நுட்பங்கள்" என்னும் புத்தகத்திலிருந்து தொகுக்க பட்டது

அள்ளி அமுக்கினால் அல்ப ஆயுசு



சாப்பிடுவதில் அவசரமே பட கூடாது. உண்ணும் உணவுக்குத்தக்கப்படி, இரப்பை நீர் ( என்சைம் ) மெல்ல மெல்ல சுரந்து ஜீரணத்தை தொடங்க அவகாசம் தேவை அல்லவா?  ஆழ்துளை கிணறா நீரை பீய்ச்சி அடிக்க? இல்லை , இது ஊற்று உயிர் திசுக்களின் ஊற்று.  உணவை பற்றிய எண்ணத்திலேயே மெல்ல மெல்ல கரைத்து விழுங்க வயிறு சிறுக சிறுக இடம் கொடுத்து விரிவடைந்து உணவை ஏற்றுக்கொள்ளும்.  இரண்டு நிமிடத்தில் நான்கு கவளத்தை அமுக்கி விட்டு ஓடினால் வயிறு திடீர் தாக்குதலினால் அதிர்ச்சி அடைந்து தாங்கி கொள்ள முடியாத மறுப்பு உணர்வு ஏற்படும்.  பிறகு வாந்தி தான்.  செரியாமை, வயிரின் ஒத்துழையாமை இன்னபிற சங்கடங்கள் தான்.  இறுதியில் ஆயுள் குறைவு.
அவசரமாக விழுங்குவது அவசரமான ஆயுள்.  அரைகுறை வாழ்க்கை.  அவசரமாக ஓடுவதற்க்கா பிறந்தோம்?  வயிறு பெருத்தால் வாழ்வு சுருங்கி விடும் எச்சரிக்கை.
மருத்துவர் அரியூர் காசிபிச்சை அவர்களின் "நோயற்ற வாழ்வுக்கான இருநூறு நுட்பங்கள்" என்னும் புத்தகத்திலிருந்து தொகுக்க பட்டது

கேழ்வரகு மோர்க்கூழ்



தேவையான பொருட்கள்:
கேழ்வரகு மாவு       - ஒரு கைப்பிடி
புளித்த மோர்            - தேவையான அளவு
கடுகு                            - அரை தேக்கரண்டி
சீரகம்                           - அரை தேக்கரண்டி
கறிவேப்பிலை        - சிறிது
உப்பு, நல்லெண்ணெய்  - தேவையான அளவு.
செய்முறை:
கேழ்வரகு மாவை தண்ணீர் சேர்த்து நீர்க்க கரைத்துக் கொள்ளவும்,அடுப்பில் ஒரு பாத்திரத்தில் தண்ணீர் விட்டு, தண்ணீர் கொதித்ததும் மாவுக் கரைசலையும் ஊற்றி நன்கு கலக்கவும்.மாவு வெந்து கூழ் பதத்திற்கு கெட்டியாக வந்த உடன் இறக்கவும்.
இதில் ஆரிய உடன் மோர், உப்பு சேர்த்து கரைத்துக் கொண்டால் மோர் கூழ் தயார்
மேலும் சுவை சேர்க்க நல்லெண்ணெயில் கடுகு சீரகம் கறிவேப்பிலை தாளித்து மோர் கூழ் உடன் சேர்த்து கொள்ளலாம்.

மரம் தான் உலகின் உரம்



திருமண ஏற்பாடு, நகைகள்,சேலைகள், ஆடைகள் வாங்கினாலும், வங்காவிட்டாலும், வசதிக்கு, சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப மாற்றிக் கொண்டாலும், ஒரு சில அடிப்படை சடங்குகள் மட்டும் மாற்றப் படாமலேயே இருந்து வருகிறது.
திருமணத்திற்கு முன் 3-ம் நாள், அல்லது 5-ம் நாளில் முகூர்த்தக்கால் ஊன்றி, பந்தல் போட்டு, திருமண வேலை தொடங்கப்படும். பங்காளிகள் மாமன் மைத்துனர்,மிக நெருங்கிய உறவினர்கள், நெருக்கமான நண்பர்கள் முன்னிலையில் முகூர்த்தக்கால் ஊன்றப்படும் . முகூர்த்தக்கால் குழியில் பால் ஊற்றி கால் ஊன்றுவார்கள். பால் ஒரு மண்ணுயிர் பெருக்கி, ஊன்றப்படும் மரப்போத்து உயிர் பெற நல்லதொரு ஊட்டம்.
இது உயிர் பிடித்து மரமாக வளர்த்த காலம் ஒன்றுண்டு. பின்நாளில் நவதானியம்,பாலுடன் விட்டு, முளைக்க முடியாத, பந்தல் காலாகப் பயன்படும் காய்ந்த மரத்தை நட்டு பந்தல் அமைத்துக் கொண்டு விட்டார்கள். திருமணம் முடிந்து பந்தல் பிரிக்கும் போது இந்த முகூர்த்தக்காலும் பிடுங்கப்பட்டு விடும். இது ஒரு சரிவு நிலை.
நல்லாவூர் கிழார் பாடிய அகநானூறு 86-ம் பாடலின் செய்திப்படி, முகூர்த்தக்கால் ஊன்றப்பட்டு, மணல் நிரப்பி, பந்தலிட்டு மணமேடை தயாரித்தனர். இப்போதைய வீடு, வாசல், தெரு, மாடி, கட்டிடம் என்பதை சற்று மறந்து, ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால், நம் சிந்தனையை செலுத்த வேண்டும். நிலமும், நிலம் சார்ந்த வீடும் அமையப் பெற்றிருந்த காலம்.
குடியிருப்பு வீடு, இயற்கை வளம் சார்ந்ததாக, மரம் செடி கொடிகளுக்கு இடையே அமைக்கப் பட்டிருந்த காலம். இப்போது போல, எங்கோ விளையப் பெற்ற காய்கறிகள், எங்கோ விற்பனை செய்யப்படும் வாணிபக் காலமல்ல அந்தக்காலம். அவரவர் வீட்டில், அவரவர் ஊரில், அவரவர் பகுதி மண்ணில் உற்பத்தி செய்து கொண்ட காய்கறிகள் வைத்து, மன நிறைவோடு வாழ்ந்து வந்த காலம் அந்த காலம்.
“உணவெனப்படுவது நிலத்தொடு நீரே” என்பது சங்க காலம் காட்டும் தமிழர்களின் வாழ்வியல் நெறி.
மண் எப்படிப்பட்டதோ, அதற்கேற்றாற்போல, நீர்வளம்; இவ்விரண்டும் எப்படிப்பட்டதோ, அதற்குகேற்றபடியான விளைபொருள் உற்பத்தி. அதற்குகேற்றபடியான உடல் அமைப்பு, உடல் நிறம், வாழ்கை முறை எல்லாம்.
எது எப்படியிருப்பினும், தமிழர் திருமணங்களில் முகூர்த்தக் கால் ஊன்றி, திருமணத்தைத் தொடங்குவது நம் மரபு. திருமணத்திற்கு முன்னதாக ஊன்றப்படும் முகூர்த்தக்கால் வீட்டிற்கானது. இது செழித்து வளர்ந்து மரமாகி நிழல் தந்து, உயிர் வளி பரப்பி, வீட்டை வீட்டாரை காப்பாற்றுவது.
காலூன்றிய அன்றே நவதானியம் எடுத்து முளை கட்டி வைத்து, திருமணத்தன்று முளைப்பாறி வைத்து, மண் வணக்கம், மலர் வணக்கம், விதை நெல் வணக்கம் முடித்து திருமணம் நடைபெறும்.
அதே போல திருமணத்தன்று மணமேடையில் ஒரு முகூர்த்தக்கால் வைத்து, பூ பொட்டு மரியாதை எல்லாம் செய்து, மணவிழா முடிந்தபின், இம்முகூர்த்தக் காலை மணமகன் எடுத்துவர, மணமகள் மேடையில் பயன்படுத்தப்பட்ட பூசனை நீரை, புதுப்பானையில் எடுத்து வர, ஆற்றங்கரை, ஏரிக்கரை, போன்ற பொது இடத்தில், மணமகன் குழிபறித்து நட, மணமகள் கொண்டு வந்த மங்கல நீர் ஊற்றி, மரம் நட்டு வருதல் இன்றும் நாம் கடைபிடித்து வரும் பண்பாடு. முளைப்பாறி கட்டிய நவதானிய தளிர்களை, நீர்நிலைகளில் விட்டு வருவார்கள். எங்கோ சென்று வேர் பிடித்து வளர்ந்து பசுமை காட்டும் என்கிற எதிர்பார்ப்பு நல்லது.
பல இடங்களில், வெறும் சம்பிரதாய சடங்கு. வைக்கப்படும் போத்து கூட உதயம் போத்தாக இருந்தது, இருக்கிறது. ஆனால் பல இடங்களில், மூளைக்க முடியாத மூங்கில் கழியை வண்ணம் பூசி, அழகு படுத்தி, மணவிழா மேடையில் ஊன்றி வைக்கப்படும் வெறும் சடங்கு. சிலர் வேம்பும் அரசும் சேர்த்து பால் ஊற்றி நட்டு முகூர்த்தக்கால் ஊன்றுவதும் உண்டு.
திருமண மண்டபத்தில் நிரந்தரமாக ஒரு மூங்கில் கழி இருக்கும்.இதுவே அங்கு நடக்கும் அத்தனை திருமணங்களுக்கும் நடப்படும் முகூர்த்தக்கால், கேலிக்கூத்து போல தோன்றுகிறதல்லவா?!
திருமணத்தன்று நடப்படும் முகூர்த்தக்கால் நாட்டிற்கானது. ஆகவேதான் பொது இடத்தில் நட்டார்கள். என்றோ பிறக்கப்போகும் குழந்தைக்கான மூச்சுக்காற்றை உற்பத்திசெய்து கொடுக்க, திருமணத்தன்றே முகூர்த்தக்கால் ஊன்றும் செயல்பாடு. இதுவன்றோ சமுதாயப்பணி; பல்லுயிர் ஓம்பும் பண்பாடு வளர்ப்பு எதுதானே. எத்தனை தொலை நோக்குப் பார்வை! எத்தனை பெரிய சமுதாய அக்கறை! வாழ்வியல் பண்பாடு எத்தனை உயர்ந்தது! மலைப்பாக இருக்கிறது.
பூமித்தாயின் ஆடைதான் பசுமையான மரம், செடி, கொடி என்று நம்மவர்கள் எப்படி கற்றார்கள்! பூமித்தாயின் நுரையீரல்தான் மரங்கள் என்கிற நுட்பத்தை அறிந்து தமிழ் இனத்தின் பண்பாடாக மரம் வளர்த்தலை எப்படி கடைபிடித்தார்கள்! இதில் என்னொரு சிறப்பும் உண்டு.
உதயம் மரம் அதன் பட்டையிலிருந்து இறக்கப்படும் கசாயம் மருத்துவ குணம் கொண்டது. கர்ப்பப்பை கோளாறுகளை அகற்றக்கூடியது. உதயம் பட்டை கசாயம் உட்கொண்டு வந்தால் கர்ப்பப்பை கட்டி, பெரும் போக்கு, மலட்டுத்தன்மை போன்ற எந்தவித கர்ப்பப்பை நோயும் அண்டாமல் திடகாத்திர உடலோடு மகப்பேறு செல்வம் பெற்று வாழ்வாங்கு வாழ்வார்கள்.
அதாவது மனிதர்களை உற்பத்தி செய்து கொடுக்கும் விலை நிலம் தாய். அந்த தாய் செழிப்பாக இருந்தல்தானே, செழிப்பான குழந்தைகளை உற்பத்தி செய்து தர முடியும். ஆகவே தாய்மையை, தாய்குலத்தை, மனிதகுல விளைநிலத்தை பாதுகாக்கத்தான் உதயமர முகூர்த்தக்கால் ஊன்றும் பண்பாடு.
ஒருவர் இருவர் என்று இல்லாமல், நாடு முழுதும் நீக்கமற நிலவும் பண்பாடாக, திருமணத்தன்று முகூர்த்தக்கால் ஊன்றி, மரம் வளர்ப்பதை,எத்தனை நுண்ணறிவோடு, ஒட்டுமொத்த சமுதாயமும் கடைபிடிக்க செய்திருக்கிறார்கள்! திருமணம் நடக்காத வாழ்க்கை இல்லை; வீடு இல்லை, ஆகவே எல்லோர் வீட்டிலும் முகூர்த்தக்கால் ஊன்றினார்கள். மரம் நட்டு வளர்த்தார்கள். ஆக, மரம் நடுதல் என்பது கட்டயப்படுதப் படாமலேயே, கட்டாயமாக செய்ய வைத்துள்ள நம் நாகரிகத்தை எத்தனை புகழ்ந்தாலும் தகும் அல்லவா!
இன்றைக்கு மரம் நடச்சொல்லி எந்தெந்த வழியிலோ அறிவுரை கூறுகிறோம், வேண்டுதல் விடுக்கிறோம். வீட்டிற்கு ஒரு மரம் வளர்ப்போம்! மழை பெறுவோம்! மரம் மழை தரும் வரம்!- என்பன போன்று போக்குவரத்து வண்டிகளிலெல்லாம் விளம்பரம் செய்கிறோம். மரம் வளர்க்கச் சொல்வதற்காகவே தனியொரு வன இலாகா; இலவசமாக மரக்கன்றுகள் வினியோகம்; பள்ளிதோரும் பசுமைத்தாயகம் அறிவிப்பு, பள்ளி, கல்லூரிகளின் நாட்டு நலத்திட்டத்தின் மூலம் ஏகப்பட்ட மரக்கன்று நடல். ஆனாலும் இத்தனைக்குப் பிறகும் பொதுமக்கள், மரம் நடுதலின் அவசியத்தை உணர்ந்ததாகத் தெரியவில்லை.
மரம் வைக்கும் வேகத்தைவிட, மரம் வெட்டும் வேகம் அதிகமாகத்தான் இருக்கிறது.
“ஒசோன் மண்டல ஓட்டையைத் தைக்க புதிதாய் ஊசி கண்டுபிடி” என்று பாடினான் இலங்கவிஞன் தாராபாரதி. எப்படி தைப்பது? எதனால் தைப்பது? அதற்கு அவனே வழியும் சொன்னான் “பட்டமரம் ஒன்று வெட்டும்பொழுது பக்கத்தில் புதிதாய் நட்டுவிடு” அவ்வளவுதான்.
தமிழ்நாட்டில் ஒரு பழமொழி உண்டு “பட்டமரமானாலும் வச்சி வெட்டனும்”. மரம் பட்டுப்போய் விட்டாலும் கூட, அவசரப்படாமல் நூறுமுறை சிந்தித்து, பதிலியாக, கன்று நட்டு, வளர்த்து நன்றாக வேர் பிடித்த பிறகு பட்ட மரத்தை வெட்ட வேண்டும் என்பது பொருள்.
உலக உயிர்களுக்கான உணவு சமைக்கும் கேந்திரமே மரம்தான்.
சூரிய சக்தியை கிரகித்து, நாம் விடும் கரியமில வாயுவை கிரகித்துக் கொண்டு, நிலத்திலிருந்து(கிடைக்காத பொது காற்றிலிருந்து) நீரை எடுத்துக்கொண்டு, மனிதனுக்கு வேண்டிய உயிர்வளி(ஆக்சிஜன்) கொடுப்பதாக இன்று கண்டுபிடித்த அறிவியல் கூற்றை, அன்றே எப்படி கற்றுணர்ந்து கடைப்பிடித்தான் தமிழன்?
இது தான் ஒளிச்சேர்க்கை, இதற்கு சூரிய ஒளி கட்டாயம் அவசியம். இல்லையேல், உற்பத்தி என்பதே இல்லை என்பதை,” சூரியனைப் பகைத்தால் சோம்பிவிடும் வாழ்க்கை” என்பதை எத்தனை ஆழமாகக் கூறியிருக்கிறான்!
வள்ளுவர் தமது முதல் திருக்குறளில், ஆதித்தியன், ஆதி பகவன் என சூரியனைத்தான் உலக உயிர்களின் ஜீவநாடி என்று வணக்கம் செலுத்தியுள்ளதை ஆழ்ந்து சிந்தித்தறிய வேண்டும்.
ஆக முன்னைய தமிழர்கள் தங்களின் கட்டுப்பாடான பண்பாட்டில், சமுதாயத்திற்கான நல்லதை சிந்தித்து கடைபிடித்து ஒட்டுமொத்த சமுதாயமே பங்கெடுத்துப் பயன்கொள்ளும் முறையில் வடிவமைத்துச் சென்றுள்ளார்கள் என்பது நமக்கெல்லாம் பூரிப்பு தரக்கூடிய அறிவியல் செய்திதானே!
சூரியன் கூட பகைவனா? குழந்தைகளை சூரிய ஒளி படாமல் எப்படியெல்லாம் வதைக்கிறோம்! இதுதான் அறிவியல் கற்றுக் கொடுக்கும் நாகரிக வாழ்க்கையா? சிந்திக்க வேண்டாவா?
மரம் வளர்ப்போம்! மண்ணுயிர் காப்போம்! மரம்தான் உலகிற்கான உரம்.
மருத்துவர் அரியூர் காசிபிச்சை அவர்களின் “நோயற்ற வாழ்வுக்கான இருநூறு நுட்பங்கள்”என்னும் புத்தகத்திலிருந்து தொகுக்க பட்டது

வீட்டுக்கொரு நாட்டு மாடு



புதுமனைப் புகுவிழா(கிரகப் பிரவேசம்). லட்சக்கணக்கில் முதலீடு செய்து கட்டப்பட்ட வீட்டிற்குள் குடியேறும் விழா. சுற்றமும் நட்பும் சூழ, நல்ல நாள், நல்ல நேரம் பார்த்து குடியேறுதல் நிகழ்ச்சி, நாடு முழுதும் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது.
புதுமனைப் பொழிவுடன் விளங்கும் விட்டிற்குள், மந்திர ஆலாபனையோடு குடியேறும்போது, பசுவுடன் குடி புகுதல் என்பதை மங்களகரமாகக் கருதுக்கிறோம்.
குளித்து முழுகி தலையிலே புத்தாடை கட்டி, மாலையும் கழுத்துமாக, பூவும்பொட்டுமாக, பசு தான் பெற்ற கிடெரிக் கன்றுடன் வீட்டாரோடு புதுமனைப் புகுந்து வெளியேறுவதைக் கண்டிருக்கிறோம். சொந்த மாடு இல்லாதவர்கள் வாடகைக்கு மாடு கொண்டு வந்து, நடிக்கச் செய்து, வாடகைப் பணமும் கொடுத்து அனுப்பி விடுவதைப் பார்க்கிறோம். அதாவது புதுமனைப் புகுவிழாவில் பசுவுடன் நுழைவது தேவைப்பட்ட ஒன்று என்று எண்ணுகிறோமே ஒழிய, பெரும்பலானவர்களுக்குப் பொருள் புரியாதச் சம்பிரதாயச் சடங்கு! அவ்வளவுதான். அடுக்கு மாடிகளில் வீடு வாங்கி குடியேறும் போது மாட்டைக் கொண்டுபோக முடியாமல், பசுவும் கன்றும் பொம்மையாக எடுத்துச் சென்று பசு நுழைவதாக சடங்கு. இதற்குப் பெயர் பேக்கேஜ் என்பதாம். கோமாளித்தனமாக இருக்கிறது.
பசு என்பது வணக்கத்திற்குரிய கோமாதா, செல்வத்திற்கெல்லாம் பெருஞ்செல்வம், லட்சமி வளம் நிறைந்தது. ஆகவே முதல் நுழைவு பசுஞ்செல்வத்துடன் தான் என்பது வளமான வாழ்க்கைக்கு வழி வகுக்கும் என்பது பலரின் நம்பிக்கை, நல்லது.
தொழுது வணங்க வேண்டியவைகள் மாடுகள். அதனால்தான் அவைகள் தொழுவத்து மாடுகள். தொழுது வணங்கப் படவேண்டிய மாடுகள் கட்டப்படும் இடம் தொழுவம் ஆனது.
தொழுது போற்ற வேண்டிய அளவிற்கு பசுவிடம் என்ன இருக்கிறது? மாடுவளர்ப்பை மாபெரும் கடமையாக எண்ணினார்களே எப்படி? மழலைச் செல்வம் இல்லாது போனால் கூட மாடு வளர்க்கத் தவறவில்லையே எப்படி?
உலக உயிர்களைப் போல அதுவும் ஒரு ஜிவன்; தீவனம் எடுக்கிறது; பால் கொடுகிறது; அவ்வளவுதானே! என்று நினைப்பாரும் உண்டு.
இதன் அடிப்படையில்தான், மாடு வளர்ப்பு என்பது ஒரு அசிங்கப்பட்ட, தரமற்ற கேவலப்பட்ட, படிப்பறிவு அற்ற பாமரர்கள் செய்யும் தொழிலாகக் கருதப்பட்டு விட்டது.
கவனம் செலுத்த ஆள் இன்றி, மேய்ச்சல கிடைக்க வாய்ப்பின்றி, கால்நடைகள் பசியால் பரிதவிப்பதை, பார்க்க சகிக்காமல் வந்த விலைக்கு விற்று விட்டு, வேறு தொழல் நோக்கி நகரத் தொடங்கி விட்டார்கள் கிராமத்தார்கள்.அதனால், கால்நடைகளின் எண்ணிக்கை, கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் மளமளவெனச் சரிந்து, உலகின் முதல் இடத்தில் இருந்த நிலை இழந்து, பால்பொடி இறக்குமதி செய்ய வேண்டிய நிலைக்கு இந்தியா வந்துவிட்டது.
மனிதன் வளமாக வாழவேண்டும் என்றால் வளமான உணவு கொள்ள வேண்டும். வளமான உணவு, வளமான நிலத்திலிருந்துதான் கிடைக்க முடியும். வளமான நிலம் வேண்டுமென்றால், நிலத்திற்கு வளமான உணவு இட வேண்டும். வளமான உணவு என்பது தேவைப்பட்ட அளவு கால்நடைக் கழிவுகளே. பட்டினி கிடக்கும் நிலத்தில் சரியான, நிறைவான உற்பத்தி கொடுக்க முடியாது, உயிருள்ள நிலம் என்பது கோடிக்கணக்கான சிற்றுயிர்களை தன்னிடம் கொண்டது. சாணத்தில் உள்ள கோடிக்கணக்கான நுண்ணுயிர்கள்தான் நிலத்திற்கான வளமை கூட்டும் சிற்றுயிர்கள்.
ஆகவே, மனிதன் வளமாக வாழ வேண்டுமானால், வளமான கால்நடை வளர்த்தாக வேண்டும்.
அப்படியானால், மனித வளம் என்பது கால்நடை வளத்தில் அடங்கியிருகிறது. இதனைப் புரிந்துதான் மாட்டோடு வாழப் புகுந்தான் முன்னைய தமிழன். பசுமாட்டின் நுழைவு அதற்காகத்தான்.
கால்நடை வளர்ப்பு என்பது, ஒட்டுமொத்த சமுதாயத்தையும் காக்க ஏற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்திற்கான தொழில்.
உலகைக்காக்கும் சக்தி என்பது நிலத்தினுள் உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் சக்தி, தாவரங்கள் மூலம் எழுப்பிவிடப்பட்டு நிலத்திற்கு வெளியே கொண்டு வரப்படுகிறது. விழித்தெழுந்த சக்தி, கால்நடைகளின் வழியே நடமாடுகிறது.(Energy sleeps in earth; Energy wakes in plants; Energy walks in animals)
ஆக, இது ஒரு சுழற்சி. சுழற்சிக்கான சங்கலி நிலம்; நிலத்திலிருந்து மரம், செடி கொடிகள், அதனை உண்ட மனிதன், ஆடு மாடுகள்; ஆடு மாடுகளின் கழிவுகள் இலை தழைகளுடன் சேர்ந்து மீண்டும் நிலத்திற்கான உணவு. இந்த சுழற்சி சங்கிலியில் கால்நடை ஒரு கரணை.
ஒரு கரணை அறுந்துவிட்டால், எத்தனை பெரிய பலம் பொருந்திய சங்கிலியாக இருந்தாலும் பயன் இல்லையல்லவா! ஆக, சங்கிலியின் உறுதி என்பது உறுதியற்ற கரணையில் இருக்கிறது.
இந்த அடிப்படையில்தான் பசு வளர்த்தார்கள் நம் முன்னோர்கள். எல்லா உண்மைகளையும் மறந்து விட்டோம்.
அதிலும், பசுக்களை உயிர் சங்கிலியில் ஒரு அங்கமாகப் பார்த்தார்களேயன்றி, பால் கொடுக்கும் எந்திரமாகப் பார்க்கவில்லை.
நிலமும் உயிர் வாழ வேண்டும்; அதற்காகச் சாப்பிட வேண்டும். மாடும் உயிர் வாழ வேண்டும்; சாப்பிட வேண்டும். மனிதனும் உயிர் வாழ வேண்டும், சாப்பிட வேண்டும். மூன்றிற்கும் ஒத்த மதிப்பு. மனிதனும் கால்நடையும் ஒன்றுதான்; நிலமும் ஒன்றுதான், ஒன்று உயர்ந்தது, மற்றொன்று தாழ்ந்தது என்பது உயிரியலில் இல்லவே இல்லை.
பாலுக்குப் பயன்படாத மாடு கவனிக்கப் படாமலேயே மடிய விடுவது, கிடைத்த அளவிற்கு போதும் என்று அடிமாட்டிற்கு விற்றுத் தொலைப்பது என்னவித பண்பாடு? எப்படி உயிர்ம நேயம்?
பயன் கொடுக்காத பசு பட்டினி கிடக்க வேண்டியது தானா?
அறிவினான் ஆகுவ துண்டோ பிறிதின்நோய்
தன்நோய் போல் போற்றக்கடை(குறள்-)

பிற உயிர்க்கு நேரும் துன்பத்தை, தமக்கு வந்த நோயாகக் கருதி, அதனை காக்கவில்லை என்றால் தாம் பெற்றுள்ள அறிவினால் யாது பயன்?
“பசு மாட்டுப்பாவம் பரலோகம் போனாலும் விடாது” என்கிற பழமொழி நம்நாட்டில் தான் இருக்கிறது. புரிய வைக்க முயற்சி செய்வோம், கற்றுக் கொடுப்போம்! இதுவே எதிர்காலத்தைக் காக்கும் கவசம்.
 மருத்துவர் அரியூர் காசிபிச்சை அவர்களின் “மறைந்து வரும் மாண்புகள்”என்னும் புத்தகத்திலிருந்து தொகுக்க பட்டது

வித்து இல்லாதவன் சொத்தை



விதை பாதுகாப்பு என்பது தமிழர்களின் கை வந்த கலை “விதை இல்லா வீடு வதை படும் வீடு” என்பது தமிழ்நாடுப் பழமொழி “வீணாய்ப் போனவன் தான் விதை நெல்லை விற்றுத் தின்பான்”என்பது இன்னுமொரு தமிழ்ப் பழமொழி. அவரவர் வீட்டில், அவரவர்க்கான விதை பாதுகாக்கப்பட்டு வந்தது நம் மரபு. என்றைக்கு விதைகளை அரசாங்கக் கிடங்குகளில் விற்பனைச் சரக்காக அரசாங்கம் கொண்டு வந்ததோ , அன்றே விவசாயிகளை, தற்சார்பிலிருந்து பிறழ வைத்து, சோம்பேறியாக வாழ வைத்து,விளை பொருளின் தரத்தை குறைத்திட, அரசாங்கம் துணை போய்விட்டது என்று பொருள். தரமான விதை இருந்தால் தான் தரமான விளை பொருள் கிடைக்கும். விவசாயிகள் வைத்திருந்த விதை நெல் பாதுகாப்பை, அரசாங்கம் எடுத்துக் கொண்டால், அரசாங்க இல்லகாக்கள் போல எல்லாமே ஏனோ தானோ தான்; தரக்குறைவான விதைதான்; தரக்குறைவான விளைபொருள்தான், எல்லாமே ஒரு நச்சுச்சுழல்.
விதை எடுப்பதிலும், விதை பாதுகாப்பதிலும், விதை நேர்த்தி செய்வதும் உழவர்களின் மரபு வழிவந்த தனித்தன்மையாகும். ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக குடும்ப் பாரம்பரியமாக, மடை மாற்றம் செய்து பாதுகாக்கப்பட்ட தொழில் நுட்பம், அண்மைக்காலம் வரை நீக்கமற நிறைத்திருந்த பண்ப்பாடு. இன்று மறைந்தே போய்விட்டது.
விதை நெல் எடுக்கும் முறையைப் பாருங்கள்.
விளை நிலத்திலேயே, எந்த மூலையில்(பகுதியில்) விளைச்சல் தரமானதாக, கலப்புக்கதிர் இல்லாமல், ஒரே சீராக விளைந்து, முற்றி, சமஅளவு கதிர்களாகப் புலப்படுகிறதோ, அந்தப் பகுதியை விதை நெல் எடுக்க ஒதுக்கி வைப்பார்கள். அந்தப் பகுதியை தனியே அறுத்து, களத்து மேட்டில் தனியாகக் கட்டி அடுக்கி, தனியாக அடிப்பார்கள். அதிலும் அரி எடுத்து ஒரே அடியில் விழக்கூடிய நெல் மணிகள் மட்டும் விதைக்காக சேகரித்துக் கொள்ளப்படும்.அடுத்த அடியில் நெல் உதிரச்செய்ய அடுத்தவர்களிடம் கொடுத்து சற்று தள்ளி அடிக்க விடுவார்கள். கதிரின் நுனி பதரும் அல்லது முற்றாத நெல்லும் விதைக்குக் கூடாது. அடிப்பகுதி முற்றிய நெல்மணியை விட நடுக்கதிரில் உள்ள நெல்மணியே பெரிதானதாக, விதைக்கத் தேரிந்தெடுக்கப்படும் என்பது நம் விவசாயிகள் கடைபிடித்து வந்த உயர்ந்த வழி.
அப்படி எடுத்த விதை நெல்லை உலர வைத்து, கோட்டையாகக் கட்டி பாதுகாத்தார்கள். கோட்டை என்பது நெல்லின் தாளினாலேயே முட்டை போன்று உருண்டை வடிவத்தில் கட்டி வைத்துக்கொள்வது; வைக்கோல் தாளினாலேயே கட்டப்பட்ட விதை நெல் முட்டை தான் கோட்டை. விதைகள் மூச்சிவிட காற்றுபோக்கும் உண்டு. கோட்டையின் மீது சாணிப்பால் தடவி விடுவதால் அந்துப்பபூச்சி போன்று எதுவும் உள்ளே நுழைய முடியாது. அப்படிப்பட்ட செலவில்லாத, அறிவியல் பூர்வமான, கலை நுட்பம் பொருந்திய விதை பாதுகாப்பு முறை நம் பாரம்பரியமானது.
தேவைப்படும் பொழுது கோட்டையாகவே நீரில் அமிழ்த்தி, ஊற வைத்து மறுநாள் எடுத்து முளைக்கட்டிய நிலையில் விதைத்து விடுவார்கள். ஊறவைத்த விதைகளைப் பார்க்கும்போதே விதையின் தரம் தெரிந்து விடும். எல்லா விதைகளும் பழுதில்லாமல் முளை விட்டிருக்கும்.
இப்போது கோட்டை கட்டத் தெரிந்தவரும் யாரும் இல்லை, கோட்டை என்றால் என்னவென்று தெரிந்த விவசாயிகள் இருக்கிறார்களா என்பதும் ஐயமே! விதை பாதுகாப்புக்கு அத்தனை முக்கியத்துவம்.
நாடே பஞ்சம் வந்து தத்தளித்தாலும்,வெள்ளத்தில் முழ்கி விடையெல்லாம் அழிந்துபட்டாலும், விதை எடுத்து வாழ்வியலை மீட்டேடுக்கத்தானே,கோவில் கலசத்தில் வரகு விதை வைத்து பாதுகாக்கும் நுட்பம் இருந்திருக்கிறது!
பிறந்த வீட்டிலிருந்து புதுமணப்பெண் மணமகன் வீட்டில் முதன் முதல் நுழையும்போது, மரக்காலில் அல்லது படியில் விதை நெல் எடுத்து, தோழிகள் புடை சூழ நுழைவது இன்றும் சம்பிரதாயமாக, சடங்காக, நாட்டுப்புறத் திருமணங்களில் காண முடிகிறது தானே! புதுமணப்பெண் புதிய இடத்தில் விதைக்கப்படுகிறாள். விதை எடுத்துச் சென்று பிறந்த வீட்டுப் பாரம்பரியத்தை, புகுந்த வீட்டில் நிலை நாட்டுகிறாள்; இரண்டு வித நெல் ரகங்கள் இப்போது இருப்புக்கு வந்து விடுகிறது.
திருமண நிகழ்ச்சியில், படி நிறைய விதை நெல் வைத்து நல்ல விளக்கு ஏற்றித்தானே சுற்றி வந்து வழிபாடு நடத்தி, மணம் முடிக்கப் படுகிறது; வீட்டில் பெரியவர்கள் உயிர் விடும் தலை மாட்டருகே சாணத்தில் விதை நெல் பதித்து சுவரில் தட்டி வைத்து, அந்நெல்லைப் பயன்படுத்தி முளை கட்டி ம் சடங்கின் போது, முளை கட்டிய வித்துக்களை நீர் நிலையில் விட்டார்கள். அது எங்கோ சென்று வேர் பிடித்து, செடியாக, பயிராக, மாட்டிற்கு, நாட்டிற்கு, மனிதனுக்கு ஒட்டுமொத்த உயிர்ம வாழ்க்கைக்கு பயன்படும் மரபு வழி பண்பாட்டைக் காத்த பரம்பரை தானே நம்முடையது!
இறப்புநிகழ்ச்சியின் போது, இறந்துப்பட்ட உடலைச்சுற்றி விதை நெல்லை படியில் ஏந்தி சுற்றி வந்து வீட்டிற்குள் எடுத்துச் சென்று, விதை நெல் பாதுகாப்புப் பணியில் வைப்பது, இன்றும் எல்லோர் வீட்டிலும் நாடு முழுவதும் நடப்பதை பார்க்கிறோம் அல்லவா! இந்நிகழ்ச்சிக்குப் பெயர் “சீதேவி” வாங்குதல் என்பது. இறந்தவர் பயன்படுத்தி பாதுகாத்த விதையினை, அவர் மறந்தாலும், அவரின் சந்ததியினர் பயன்படுத்தி வாழ வேண்டும் என்கிற மங்களகரமான நம்பிக்கைக்குதான் சீதேவி வாங்குதல் என்பது. பிணம் வெளியே போக, அவரின் விதை வீட்டிற்குள் வருகிறது. விதை பாதுகாப்பில் தமிழர்களுக்கு எத்தனை அக்கரை.
ஈன, எதற்காக இதன் உள்நோக்கம் என்னவெனப் புரிகிறதோ இல்லையோ, அத்திகரானாலும், நாத்திகரானாலும் இந்தச் சடங்கு எல்லோர் வீட்டிலும் நடக்கிறதுதான். இந்த நம்பிக்கையை மட்டும் மூட நம்பிக்கை என்று யாரும் விடவில்லை. விதை பாதுகாப்பு என்பது நம் பண்பாடு. ஆயிரம் காலத்துப் பயிர் காக்கும் பாரம்பரிய வழிமுறை; நம் நாகரிகம்; வாழ்வியல் கலை.வாழை அடி வாழையாய் மனித இனம் தழைத்துச் செழித்து வளர வேண்டும் என்கிற மனித நேயம்; உயிர்ம்ம நேயம்; உலகுக்கான வாழ்வியல் காப்பீடு.
பொதுவாக எல்லா விவசாயிகள் வீட்டிலும் விதை பாதுகாக்கப் பட்டு இருக்கும்.” வித்து இல்லாதவன் சொத்தை” என்று நம்பிய காலம் அது. மிகச் சொற்ப அளவு ஏக்கர் – ஏக்கர்காரர்கள். கோட்டைக் கட்டி விதை பாதுகாப்பு செய்ய வேண்டியதில்லை. மிகச்சொற்ப விதை போதுமே! கோட்டை அளவு விதை தேவையில்ல. இவர்கள் விதை பாதுகாத்து வைத்திருபவர்களிடம் விதை நெல்லாகவோ, அல்லது நாற்றாகவோ பெற்றுப் பயன்படுத்திக் கொள்வார்கள். எல்லாமே பெரும்பாலும் பண்டமாற்று அல்லது “உழைப்பு பங்காளி” முறை. சமுதாய சகோதரத்துவ முறை. அதாவது கோட்டை நெல் வைத்திருப்பவர்கள் விதை தெளிக்கும் போது, இவர்களும் கூட இருந்து விதை தெளிப்புக்கு உதவி செய்துவிட்டு தங்களுக்கு வேண்டிய விதை நெல்லை பெற்றுச் செல்வார்கள். எல்லாமே “கூட்டுறவு வாழ்க்கை” முறை.
உழைப்புக்கும் காசு இல்லை. விதை நெல்லுக்கும், நாற்றுக்கும் காசு இல்லை. அப்படியும் ஒரு காலம் இருந்தது என்பதை இன்றைய இளைஞர்கள் தெரிந்த கொள்ள வேண்டும்.
“மூட்டை விலை கோட்டைக்கு” என்பது தமிழ்நாட்டுப் பழமொழி வரையறை. அதாவது ஒரு மூட்டை நெல் என்பது 24 மரக்கால். ஒரு கோட்டை நெல் என்பது 18 மரக்கால்.
மூட்டை நெல் என்பது முதிர்ந்த நெல், முதிராத நெல், கலப்பு நெல் ஒன்றிரண்டு பதர் எல்லாம் கலந்து இருக்கும். விதை நெல் என்பது பொறுக்கு விதை. ஆகவே இந்தத் தனிப்பட்ட உழைப்புக்காக, இவ்வளவு தான் ஈட்டம்(லாபம்) வைக்க வேண்டும் என்கிற “பண்பாட்டு வரையறை” செய்து வைத்திருந்தார்கள். அதாவது ஒரு மூட்டை நெல் ரூ. என்றால், ஒரு கோட்டை விதை நெல்லும் ரூ. சொற்ப ஈட்டம் உழைப்புக்கானது.
இப்போது விதை நெல் கிலோ . சில தானிய விதைகள் கிலோ. எல்லாமே வணிகம்தானா? வாழ்கையே பணம் தானா? அரசாங்கமே இப்படித்தானே விற்று, கற்றுக் கொடுக்கிறது?
காசாகப் பார்க்கும் பார்வை விவசாயிகளுக்கு எப்படி வந்தது?
ஊருக்கே, உலகுக்கே சோறு போடுபவர்கள் விவசாயிகள், அவர்கள் வெளியூர் சென்று இரவு தங்க நேர்ந்தால், எந்த விட்டிலும் உணவு படைத்து, படுக்க இடம் கொடுத்து அனுப்புவார்கள்.
இப்பொழுது படுக்கச்சொல்ல திண்ணையும் இல்லை; உணவளிக்க யாருமே இல்லை. பிச்சைக்காரனாக விவசாயி விரட்டப்படுகிறான். காசு வாங்கிக்கொண்டு கிராமத்துக் குடிசை கடைகளில் சோறு போடுகிறான்.ஆகவே விவசாயிகளும் விளை பொருளைக் காசாகப் பார்க்கும் பார்வையை கற்றுக்கொண்டார்கள். இதுதானே உண்மை.
எல்லோரும் பட்டினியிலிருந்து விடுபட வேண்டும்; எல்லோருக்கும் உணவளிக்க வேண்டும், அதற்காக இரவு பகல் பாராது ஓய்வு என்பது அறவே மறந்து ஆண்டு முழுவதும் அழுக்கு படிந்த சேற்று வேலை செய்து கொண்டிருப்பவன் உழவன். தனி மனித இன்பம், குடும்ப இன்பம், பிற ஊர் பார்த்து வருதல் உட்பட எல்லா இன்பங்களையும் தியாகம் செய்தவன் உழவன். விதைத்தோம், அறுத்தோம் என்றில்லாமல், எல்லா வித இயற்கைச் சீற்றத்தையும் தாங்கி அல்லல் பட்டு, ஊருக்காக, உலகுக்காக வாழ்ந்து சலித்தவன் உழவன். அனால் பசி ஆறிய பிறகு, உற்பத்தி செய்து கொடுத்த உழவரைத்தான் எல்லோரும் மறந்துவிட்டார்கள். படைத்த சோறுக்கு, உழைப்புக்கு நன்றி கூட பாராட்டுவதில்லை, நெஞ்சம் கொதிக்கிறது தானே!
  மருத்துவர் அரியூர் காசிபிச்சை அவர்களின் “மறைந்து வரும் மாண்புகள்”என்னும் புத்தகத்திலிருந்து தொகுக்க பட்டது

முளையிலேயே கிள்ளவேண்டிய பிடிவாதம், அன்பு தாய் மார்களே!!! சற்று சிந்தியுங்கள்!!!



அன்பு தாய் மார்களே!!! சற்று சிந்தியுங்கள்!!!
இந்தக் காலத்து குழந்தைகள் ‘சென்ஸிடிவ்’ ஆக இருக்கிறார்களா? அல்லது பெற்றவர்களுக்கு பிள்ளைகளை வளர்க்கத் தெரியவில்லையா?’ என்கிற அந்த வாசகியின் கேள்வியுடன், சென்னையைச் சேர்ந்த பிரபல குழந் தைகள் மனநல நிபுணர் ஜெயந்தினியை சந்தித்தோம்.
‘‘குழந்தைகள் பிடிவாதம் பிடிக்கிற விஷயத்தில், பெற்றவர்கள்தான் முதல் குற்றவாளிகள்!’’ என்றவர், பெற்றோர் செய்கிற தவறுகளை சுட்டிக் காட்டினார்.
‘‘நான் சில அம்மாக்களை சந்தித்திருக்கிறேன். ‘இவன் ஒரு விஷயத்தை நினைச் சுட்டான்னா, அழுது, அடம் பிடிச்சாவது சாதிச்சிடுவான்.. அப்பிடியே எங்கப்பா மாதிரி..’ என்றும், ‘நான் பசங்களுக்கு எதையுமே இல்லைனு சொல்றதில்லை. அந்தக் காலத்துல நாமதான் கஷ்டப்பட்டு வளர்ந்தோம். பசங்களுக்குக் கஷ்டம் தெரியக் கூடாது..’ என்றும் பெருமையுடன் சொல்வார்கள். இப்படி.. வெற்றுத் தாள் போல எதையும் ஏற்கத் தயாராக இருக்கிற குழந்தையின் மனதில், தான் நினைத்தது எல்லாம் நடக்கும் என்கிற எண்ணத்தை விதைத்து, அவர்கள் மனம் முழுக்க பிடிவாதத்தை இறைக்கிற தவறைச் செய்கிறவர்கள் பெற்றவர்கள் தான்! பெற்றோர் தங்கள் குழந்தையின் மீது உள்ள பாசத்தை வெளிப்படுத்தத்தான், இப்படி அவர்கள் கேட்பதையெல்லாம் வாங்கிக் கொடுக்கிறார்கள். உண்மையில், குழந்தையின் மீது பாசமும் அக்கறையும் இருக்கிறவர்கள், இப்படி நடந்து கொள்ளக் கூடாது..’’ என்றவர், அது ஏன் என்பதையும் விவரித்தார்.
‘‘குழந்தைக்கு ‘நோ’ என்கிற வார்த்தையை அழுத்தம் திருத்தமாகச் சொல்லாத வரையில், பெற்றோரின் எந்தக் கஷ்டமுமே குழந்தைக்குத் தெரியாது. அதோடு, ‘நமக்குச் செய்யவேண்டியது பெற்றவர்களான இவர்களின் கடமை.. செய்கிறார்கள்’ என்று ‘டேக்கன் ஃபார் கிரான்டட்’ ஆக.. அதாவது.. தனக்கு சாதகமாகத்தான் குழந்தை எடுத்துக் கொள்ளுமே தவிர, ‘நம் மேல் எத்தனை பிரியம் இவர்களுக்கு’ என்றெல்லாம் நினைக்கவே நினைக்காது.
மாறாக, ‘இந்தப் பொருளோட விலை ரொம்ப ஜாஸ்தி. அம்மா கிட்ட அவ்வளவு பணம் இல்ல..’ என்பது போன்ற உண்மையான காரணங்களை எடுத்துச் சொல்லவேண்டும். அப்போதுதான், குழந்தைக்கு பணத்தின் அருமையும், பெற்றோரின் அருமையும் தெரியும்.
எந்தக் குழந்தைக்கு கேட்டதெல்லாம் மிக எளிதாகக் கிடைத்து விடுகிறதோ.. அந்தக் குழந்தை, மனதைரியம் குறைந்ததாகவும், தோல்வியை தாங்கிக் கொள்கிற சக்தி இல்லாததாகவும்தான் வளருகிறது. இப்படிப்பட்ட குழந்தைகள்தான், தான் நினைத்த ஏதோ சிறு ஒரு விஷயத்தை அடைய முடியாவிட்டால்கூட மனம் உடைந்துபோய் வாழ்வில் நிம்மதியையும் சந்தோஷத்தையும் இழக்கத் தொடங்கி விடுகிறார்கள்’’ என்றவர், குழந்தைகளின் பிடிவாதம் எந்தக் கட்டத்தில் ஆபத்தானது என்பது பற்றியும் தெளிவுபடுத்தினார்.
‘‘பொதுவாக, பிடிவாதம் பிடிப்பது குழந்தை யின் இயல்புதான். ஏதோ ஒரு பொருளுக் காகவோ, என்றைக்கோ ஒருநாளோ பிடிவாதம் பிடிக்கிற குழந்தையை நினைத்து, பெற்றோர் பயப்படத் தேவையில்லை. அந்தப் பழக்கம் குழந்தை வளர வளர சரியாகிவிடும். ஆனால், குழந்தை எதற்கெடுத்தாலும் பிடிவாதம் பிடிக்கும்போதுதான் அது திருத்தப்பட வேண்டிய பிரச்னையாகிறது.
சின்ன விஷயத்துக்கெல்லாம் அழுது அடம்பிடிப்பது, கீழே விழுந்து புரள்வது, கையில் கிடைப்பதை எடுத்து வீசுவது.. என்று அதகளம் செய்து வளரும் குழந்தைகள், விளையாட்டில் சிறு தோல்வி யைக் கூடத் தாங்க முடியாமல், உடன் விளையாடும் குழந்தைகளை அடிப்பது, கிள்ளுவது, கடிப்பது போன்ற செயல்களில் ஈடுபடு வார்கள். காலப்போக்கில் தனக்கு ஒன்று கிடைக்கவில்லை என்றால் பெற்றோரைக்கூட மதிக்க மாட்டார்கள்!’’ என்றவர், முடிவாக சொன்னது ஒவ்வொரு பெற்றோருக்குமான எச்சரிக்கை..
‘‘பொதுவாகவே, வாழ்வில் தவறான முடிவு எடுக்கும் பெரும் பான்மையானவர்கள், அதிக பிடிவாத குணமுடையவர்கள்தான். அனுசரித்துப் போகாமல், தான் நினைத்ததுதான் நடக்க வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடிக்கிறவர்கள், தொழிலில் மட்டுமல்ல.. திருமண வாழ்க்கையிலும் தோல்வியையே அடைகிறார்கள். தானும் வாழாமல், தன்னைச் சார்ந்தவர்களையும் வாழவிடாமல், பிரச்னைக் குரிய நபர்களாகவே மாறிப் போகிறார்கள்’’.
உஷார் மம்மீஸ் உஷார்!
முளையிலேயே கிள்ளவேண்டிய பிடிவாதம்!
‘பிடிவாதம், குழந்தைகளின் இயல்பான குணம்தான்!’ என்று நினைக்கிற எவரையுமே உலுக்கிப் போட்டுவிடக் கூடியது, நம் வாசகி ஒருவர் எழுதியிருந்த இந்த சம்பவம்..
‘எங்கள் பக்கத்து வீட்டுக்காரருக்கு ஒரே பையன் என்பதால், அவன் என்ன கேட்டாலும் உடனடியாக வாங்கிக் கொடுத்து விடுவார்கள். அவன் பிடிவாதமும் வீம்பும் தெரு முழுக்க பிரசித்தம்.
இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு ஒருநாள்.. அப்போது அவன் ஏழாவது படித்துக் கொண்டிருந்தான். பள்ளியிலிருந்து வந்தவன், அவன் அப்பாவிடம் நண்பர்களுடன் சினிமாவுக்குப் போக காசு கேட்டான். ‘இது என்ன புதுப் பழக்கம்?’ என்று முதன்முறையாகக் கண்டித்தவர், பணம் தர மறுத்து விட்டு வெளியில் சென்றுவிட, ஒரு கெரசின் டின்னுடன் அழுது கொண்டே தடதடவென மொட்டை மாடிக்குப் போன அந்தப் பாவிப் பையன்.. தனக்குத் தானே தீ வைத்து.. ப்ச்.. பரிதாபம்!
தங்கள் அருமை புத்திரன், ‘ஐயோ.. எரியுதே..’ என்று அலறி அலறி, செத்துப்போன துக்கத்தைத் தாள முடியாமல், இன்றளவும் நடை பிணமாகவே வாழ்கிறார்கள் அந்தப் பெற்றவர்கள்..’
- என்று அந்தக் கடிதம் சொன்ன விஷயத்தின் உக்கிரத்தை நம்மால் தாளவே முடியவில்லை
குழந்தையை பிடிவாத குணமில்லாமல் வளர்ப்பதற்கு டாக்டர் ஜெயந்தினி கொடுத்த ‘பிராக்டிகல் டிப்ஸ்’..
குழந்தைக்கு சாப்பிட, நடக்க கற்றுத் தருவதைப் போலவே, தோல்விகளை சந்திக்கவும் கற்றுக் கொடுங்கள். உதா ரணமாக, குழந்தை சாக்லெட் கேட்டால், அன்பாக, ‘நாளைக்கு வாங்கித் தர்றேன்..’ என்று சொல்லுங்கள். குழந்தை ‘இப்பவே வேணும்..’ என்று அழுதாலும், ‘நாளைதான்’ என்று தெளிவாகச் சொல்லுங்கள். உங்களிடம் உறுதியில்லாவிட்டால், அதன் பிடிவாதம் அதிகரிக்கவே செய்யும்.
குழந்தை கேட்பதற்கு, வீட்டில் உள்ள அனைவருமே ஒரே பதிலை சொல்ல வேண்டும். ‘அப்பா தர மாட்டேங்கறாரா? நான் வாங்கித் தர்றேன்டீ என் செல்லம்’ என்று சொன்னால், குழந்தைக்குக் குளிர் விட்டு விடும்.
குழந்தை அழுது, புரண்டு, ஆர்ப் பாட்டம் செய்தால், எரிச்சலோ கோபமோ கொள்ளக் கூடாது. பரிதாபப்படவும் கூடாது. அதை கண்டுகொள்ளாமல் இருக்க வேண்டும். தன்னை யாரும் கவனிக்க வில்லை என்பது தெரிந்ததும், குழந்தை அழுகையை நிறுத்திவிட்டு, இயல்பாகி விடும்.
குழந்தை உங்களிடம் கேட்கிற பொருள் அதற்குத் தேவையா.. இல்லையா.. என்பதை முடிவு செய்யவேண்டியது குழந்தை அல்ல.. நீங்கள்தான்!
சேட்டை செய்கிற உங்கள் குழந்தையை, இதே விஷமத்தை பக்கத்து வீட்டுக் குழந்தை செய்தால், எப்படி உணர்வீர்களோ, அதே கண்ணோட்டத்தோடு பாருங்கள். அப்போதுதான் உங்களால் சரியான முடிவை எடுக்க முடியும்.